Terugplaatsing 4: de natuurlijke cyclus

Na de miskraam die we hebben meegemaakt ontstond er ook een angst. Gaat het wel lukken, de voorraad embryo’s is aan het afnemen… Maar gelukkig bleef de kliniek vertrouwen uitspreken. De kwaliteit van de embryo’s was echt goed, dus dat vergroot wel gewoon je kansen. Daar hielden wij ons ook aan vast.

Een maand om even tot rust te komen was ergens ook wel weer fijn. Even de grote heftige emoties van de laatste keer een plekje geven. We voelden dat we weer nieuwe energie hadden voor de vierde ronde. Ditmaal anders dan de vorige drie pogingen, namelijk allemaal zonder medicatie.
We hebben een flinke voorraad ovulatietesten besteld voor Michelle, om er zeker van te zijn dat we de ovulatiedag niet missen. Die is namelijk uiterst belangrijk omdat dat het moment is, waarop er een eisprong plaatsvindt. Omdat onze embryo’s vijf dagen oud zijn, betekent dit ook dat het vijf dagen na deze ovulatiedatum teruggeplaatst zal moeten worden, om zo dicht mogelijk bij de natuurlijke cyclus te blijven.

Uiteraard hadden we al aardig zitten rekenen wanneer we ongeveer een smiley op de test konden verwachten. En gek genoeg klopte dit precies met wat Michelle ook had voorspeld. Ze kent haar lichaam echt onwijs goed!
Spannend… het wachten op de terugplaatsing begon. Vijf dagen later was het zo ver…. En weet je wat nou gek is… dat is exact, maar dan ook exact de dag dat wij twee jaar geleden de finale van House Rules wonnen… De datum waarop het allemaal mogelijk werd om dit traject te bekostigen… Bizar…. We stonden op en deden ons normale dingen. Roy was even sporten, Corné was even klussen.. Toen werden we opgeschrikt door een vreselijk telefoontje. De zus van Corné had een beroerte gehad en was opgenomen in het ziekenhuis. Dat hakte er even in…. We konden er niet heen vanwege de coronamaatregelen, maar onze gedachte was volledig bij haar en haar vriend. Ze was immers ook net bevallen van haar tweede kind. Heftig…
Met de schrik in ons lijf en onze gedachten volledig bij Corné’s zus, reden we richting de kliniek. Onderweg zagen we gek genoeg tal van ooievaars, maar echt binnendringen deed dat niet… Bij de kliniek aangekomen mochten we deze keer helaas niet meer naar binnen, vanwege de aangescherpte regels. Michelle kwam even later naar buiten en vertelde dat alles weer goed gegaan was en hij of zij weer goed zat. We hoorden dat het om een BA-kwaliteit ging. Michelle fronst en lacht. Ontbloot haar polsen en toont op haar ene pols een tattoo van de letter B en op de andere de letter A. Toeval? Wel bijzonder…. We grappen nog even dat de kleine dan de naam BA krijgt (je weet wel, die van the a-team). Michelle: we zorgen dat we hem met zijn kettingen gewoon lekker binnen houden. Gelukkig konden we ondanks alles toch even lachen. We vervolgden onze weg naar huis en het wachten begon weer…

Gelukkig ging het de dagen die volgde ook stap voor stap weer beter met de zus van Corné en konden we op dat gebied weer rustig ademhalen.
Vanwege de hele situatie hebben we onze directe familie wel verteld van deze vierde terugplaatsing. Eerder hoopten we dat we het stil konden houden, maar na alle eerdere tegenslagen en ons verhaal ‘dat we het pas ergens eind 2020 konden starten’ (we wilden immers graag dat verrassingseffect), hadden we geen andere keuze meer. Ook was het wel fijn dat we nu steun hadden van onze familie. Ze weten hoe graag wij het willen en hoe lang wij er al mee bezig zijn…. Samen konden we nu in spanning afwachten of er deze keer wel een positieve test uit komt…. Spannend…..

Laat een reactie achter

%d bloggers liken dit: