Here we go..

Het is een behoorlijke tijd stil geweest op onze blog en dat had zijn redenen… De komende dagen zullen we daarom je meenemen in the story so far….

Eerder schreven we over uitstel van ons traject door de coronamaatregelen, maar gelukkig konden we redelijk snel weer van start. Omdat verder niemand op de hoogte was van het moment waarop, besloten wij om alles stil te houden: hoe leuk zou het zijn als wij ineens kunnen zeggen straks “Wij zijn zwanger”, terwijl iedereen denkt dat we nog moeten wachten. Het ‘verrassingseffect’ dat eigenlijk ieder stel wel heeft.. Het idee alleen al geeft ons een enorme glimlach op het gezicht… Maar zover zijn we nog niet…

Gelukkig hebben we volledig groen licht op alle gebieden en kan er nu echt gestart worden. Nou… daar gaan we…

Onze eiceldonor is er klaar voor en samen met haar gaan we naar de kliniek voor een gesprek over de hormoonstimulatie. Na afloop kreeg zij een enorme tas mee vol met medicatie en spuiten… Even bekruipt ons een gevoel van ongemakkelijkheid… Hoe bizar dat zij dat voor ons grote wens allemaal moet injecteren…. Gelukkig bleek dat gevoel van ongemak voornamelijk bij ons te zitten en was onze donor klaar om ervoor te gaan.
De eerste spuit werd gezet van de vele sp uiten die zouden volgen.

De dagen die volgde waren spannend. Het spuiten brengt ook risico’s met zich mee van overstimulatie en het kan uiteraard ook mislukken.
Naarmate de dagen vorderen en het spuiten de nodige gaatjes in de buik van onze donor achterlaat, was het zover om te kijken of de eitjes ‘rijp’ waren. We kregen een echo en daarop waren ze goed te zien… Helaas alleen nog niet groot genoeg, dus toch nog een paar dagen door. Terwijl de buik van onze donor een grote gatenkaas was, bleef ze stoer doorgaan met het zetten van de hormonen. Opnieuw naar de kliniek en helaas… nog steeds te klein… Maar wel kon de afspraak nu gemaakt worden voor een punctie…

Kijkend naar het scherm bekruipt een gevoel van trots. Er zijn meerdere eicellen gerijpt, 11 om precies te zijn. Het gevoel en gedachte dat een van die 11 eitjes straks ervoor gaat zorgen dat wij papa’s worden… Tranen in onze ogen bij die gedachte…. Wauw.. zo bijzonder…

Enkele dagen later was het zover. De dag van de punctie. Een emotioneel en mooi moment. Aangekomen in de kliniek moet eerst het sperma ‘gedoneerd’ worden. (Ongemakkelijk wel in een niet bepaald stimulerende ruimte met een leren kuipstoel en tv om eventueel wat te kijken (hetero georienteerd haha). Gelukkig was dat deel gelukt en hoorden we dat de kwaliteit goed was.
Door naar de punctieruimte. De buisjes stonden klaar en onze donor bereidde zich voor op de pijn die komen ging. We hielpen haar door de punctie heen en zagen op het scherm ondertussen de eitjes verdwijnen door een soort ‘zuigmondje’. Een klein reageerbuisje dat voor ons stond vulde zich en daarin zaten de eicellen. In totaal waren het 11 eicellen. Deze werden vervolgens middels IVF direct bevrucht en vervolgens was het wachten.

Een dag later hoorden we dat de bevruchting succesvol was en dat er 8 goede bevruchte eicellen waren. Nu was het wachten op dag 5, waarop de cellen een blastocyste vormen en de terugplaatsing kon plaatsvinden. 7 van de 8 embryo’s hadden deze vijfde dag succesvol gehaald met een mooie kwaliteit. Er werd een embryo gekozen en teruggeplaatst en de overige werden ingevroren. Best een gek idee, dat er dus ‘kinderen in spé’ in de vreizer liggen.

Terugplaatsing

De dag van de terugplaatsing brak aan. Een dag die ook enige tijd geleden al vooraf ging aan het innemen van hormonen en waarbij ook echo’s aan vooraf gingen om te meten of het baarmoederslijmvlies een juiste dikte had en uit drie lagen bestond. Dit was allemaal goed, waardoor de terugplaatsing ook kon plaatsvinden.

En man man man… wat was dat spannend….
Een soort rietje werd getoond met daarin de embryo en deze werd vervolgens bij onze draagmoeder geplaatst. We kregen een echo mee en het wachten begon….

Tranen, opluchting, vreugde… alles ging door ons heen. Is het dan na zo’n lange weg eindelijk zover dat we nu zwanger zijn? Wauw… Trots…

Maar nu kwam het moeilijke deel…. afwachten… Over 12 dagen mogen we testen…..

Foto: VI PHOTOGRAPHY

Laat een reactie achter

%d bloggers liken dit: