Een jaar met ups & downs

Een jaar geleden stonden we met spanning te wachten in studio De Smet in Amsterdam. De grote live-finale van House Rules 2018. Na een spannende finale klonk in de laatste minuut het verlossende woord. “Roy en Corné zijn de winnaars van House Rules 2018!!!” Het applaus, het gejuich en de euforie komen weer helemaal naar voren denkend aan dat moment… Het moment waarop we ook definitief een concrete stap konden maken in ons kinderwens-traject… Want uiteindelijk is dat waar de hoofdprijs voor bedoeld is….

Vandaag, precies een jaar na de winst, zijn we alweer bijna aan het eind gekomen van een jaar. Altijd een mooi moment om terug te kijken naar wat het afgelopen jaar gebracht heeft. Voor ons was dat een jaar met ups and downs en, zoals jullie in eerdere blogs al konden lezen, vooral een jaar waarin het woord ‘geduld’ centraal stond.

Geduld is een schone zaak…. Hoe vaak we dat wel niet gehoord hebben, maar helaas blijkt geduld niet altijd een volledig schone zaak te zijn… 

In deze blog zullen we wat uitgebreider stilstaan bij het afgelopen jaar en de stappen die gezet zijn. We nemen jullie mee in ons avontuur, onze ups and downs en geven antwoord op de prangende vraag die iedereen heeft: “hoe staat het er nu voor met jullie kinderwens?“

December 2018
We gaan terug naar het moment dat we House Rules wonnen in 2018. Direct in de week daarna hebben we geprobeerd om concreet afspraken te maken met een kliniek in Nederland. Net voordat we in de finale stonden stond er namelijk een Nederlandse kliniek op, welke mannenstellen met een kinderwens wilde gaan helpen. Liet dat toevallig net de kliniek zijn waar we al langere tijd contact mee hadden. Na meerdere overlegmomenten kwam het moment daar dat we een eerste startgesprek hadden gepland; in maart 2019.

Maart 2019
Het eerste ‘echte’  gesprek met de kliniek. Een feitelijke en concrete start van ons traject…
Omdat er nog niets is vormgegeven voor twee mannen rondom hoogtechnologisch draagmoederschap was het voor ons een blinde start: wat kunnen we verwachten, gaat het al lukken, hoe snel kan het en wat is er allemaal nodig…
In het gesprek werd al snel duidelijk dat het traject uit twee delen bestaat waarvoor ze bezig zijn met het opstellen van een ‘beleid’ en ‘plan van aanpak’. Deel 1 betreft de eiceldonatie en deel 2 betreft de terugplaatsing bij de draagmoeder. Duidelijk werd dat de kliniek ons met deel 1 vrij snel kon helpen, maar dat vanwege de complexiteit en het ontbreken van wettelijke kaders en richtlijnen het tweede deel in de loop van het jaar een vorm zou gaan krijgen…
We spraken af dat we samen met de kliniek het traject aan gaan en samen op ontdekkingsreis gaan. Iemand moet de eerste zijn en wij voelen ons vereerd dat wij deze start mogen maken en een pad mogen creëren. Uiteindelijk ook om het voor stellen na ons zo soepel mogelijk te laten verlopen. Het gesprek sloten we af door direct een start te maken met de medische keuring voor ons. Er werd bloed afgenomen en we planden een afspraak bij het lab van een lokaal ziekenhuis voor een semen onderzoek.

In het eerste gesprek werd ons in ieder geval verteld dat het traject er als volgt uit zou zien:
– Psychologische screening wensouders
– Psychologische screening eiceldonor
– Medische screening eiceldonor
– Driegesprek psychologisch wensouders-eiceldonor
– Psychologische screening draagmoeder
– Medische screening draagmoeder
– Driegesprek psychologisch wensouders-draagmoeder
– Juridisch traject

Dit betrof echter een eerste opzet en de kans was aannemelijk dat meerdere onderzoeken en/of gesprekken wenselijk waren. Hierover zouden we dan geïnformeerd worden. Een eerste gesprek met de eiceldonor in de kliniek werd gepland: april 2019.

April 2019
Vlak voor het eerste gesprek kregen we te maken met onze eerste tegenslag. Na goed overleg met onze eiceldonor, besloten we tezamen dat zij ons niet kon helpen. Aangezien deze maand ook de intake was, gaf dit aardig wat spanning… Gelukkig bood zich vrijwel direct een nieuwe eiceldonor aan. Helemaal nieuw was ze niet, aangezien zij al eerder had aangeboden ons te willen helpen. Na goede gesprekken en afspraken besloten we met haar naar de kliniek te gaan. 

De intake verliep soepel. We voerden gesprekken over de reden van ons kinderwens, maar ook over hoe we alles gingen regelen en hoe we tegen toekomstige ‘dillema’s’ aan keken. We hadden vooraf overal goed over nagedacht en ook met de eiceldonor duidelijke afspraken gemaakt. Medisch bleek alles in orde en we kregen vrij snel na het gesprek te horen dat we groen licht hadden op zowel het psychologische als het medische deel van de eiceldonor, alsook van onszelf. 

Juni 2019

Deze maand stond er een intake gepland voor onze draagmoeder. Samen met haar vriend ging ze naar de kliniek voor de psychologische en medische screening. Mooi was dat ook in de psychologische screening haar partner werd meegenomen, waarbij ook hem werd gevraagd hoe hij erin stond. De gesprekken verliepen eigenlijk vrij soepel en we sloten de dag af met een driegesprek: draagmoeder met partner, psychologen en wijzelf. Dit was eigenlijk een vrij kort gesprek, aangezien we volledig op één lijn zaten.  Aan het einde van de dag begrepen we dat er voor de draagmoeder nog een tweede psychologische screening zou plaatsvinden. Hiervoor maakte zij met de psycholoog in Amsterdam een afspraak. Ook werd het medisch dossier van de draagmoeder opgevraagd bij de ziekenhuizen waar ze eerder was bevallen van haar eigen kinderen.


Augustus 2019

In verband met de vakantieperiode duurde het even voordat het tweede psychologisch gesprek kon plaatsvinden. In augustus was dat zover. Ondanks dat we er de volste vertrouwen in hadden, was dit toch weer een spannende dag. Aan het einde van de dag belde onze draagmoeder ons op en verloste zij ons van onze spanning. Ze was goedgekeurd en daarmee was het psychologisch onderzoek volledig afgerond. 

In augustus werd ook duidelijk dat er een nieuw onderzoek bij kwam in het traject: een preconceptueel consult. Dit is een uitgebreide medische screening voor vrouwen om te onderzoeken of ze een risico lopen als ze zwanger worden. De kliniek was daarvoor een samenwerking aangegaan met het MUMC in Maastricht. Een bloedonderzoek, urineonderzoek, hartonderzoek, bloeddrukmetingen, risico op zwangerschapsvergiftiging dmv contrastvloeistof, scans, etc. Oftewel een zeer uitgebreid onderzoek waarbij een inschatting gemaakt wordt of dat ze geen gezondheidsrisico’s loopt.
Ondanks dat er een samenwerking met het MUMC was aangegaan, hadden zij niet eerder tijd en kon een afspraak pas ingepland worden over 4 maanden; kortom in december. Dat was even een flinke tegenvaller. Dit aangezien begin van het jaar nog gesproken werd over een mogelijke eerste poging tot terugplaatsing in september, oktober of november. Hiermee werd voor ons in ieder geval duidelijk dat we in 2019 nog niet in verwachting zullen zijn.

September 2019
Onze draagmoeder heeft al aardig wat reisbewegingen voor ons gemaakt. Meerdere malen naar de kliniek, maar ook naar Amsterdam voor de psycholoog. Nu was Maastricht aan de beurt voor het onderzoek. Vanwege de vele reisbewegingen en afstand naar Maastricht, alsook de lange wachttijd, zijn we gaan zoeken of er andere plekken zijn waar we eventueel een preconceptueel consult zouden kunnen doen. We kwamen erachter dat er in het ziekenhuis waar onze draagmoeder van haar laatste kind was bevallen, ook pre-conceptuele consulten zijn. Dat zou ideaal zijn in onze situatie, aangezien het medisch dossier van onze draagmoeder daar ook bekend is en het dichtbij is voor haar. We besloten te bellen en hoorden dat het geen probleem was en dat we binnen 6 weken al terecht zouden kunnen. Deze informatie deelden we met de kliniek en zij lieten weten het overleg te gaan zoeken. Helaas bleek uit dit overleg dat het ziekenhuis bij het horen van het woord ‘draagmoeder’, ineens niet meer wilde helpen. Voor ons zat er dus niet anders op dan toch te wachten op Maastricht. Gelukkig kwam er vervolgens wel een telefoontje vanuit Maastricht dat het een maand eerder kond: november 2019.

Omdat er ook een juridisch traject moet plaatsvinden, hebben we ons daar ook alvast in verdiept. We hadden reeds voor aanvang een zeer uitgebreide draagmoeder/eiceldonatie-overeenkomst gemaakt met alle betrokkenen. Voor ons is het van belang dat deze overeenkomst ook juridisch getoetst wordt. We hebben daarom gebeld met een advocaat in Amsterdam, waarmee de kliniek een samenwerking is aangegaan. We schrokken wel van de aanpak: het idee is namelijk dat er een regie-advocaat is welke een gesprek heeft met alle betrokken partijen, zowel individueel als gezamenlijk, waarna iedereen individueel een eigen advocaat moet raadplegen. De terugkoppelingen zouden dan bij de regie-advocaat komen, welke waar nodig het contract aanpast en waarna er getekend kon worden. In totaal spreek je daarbij over ca 10 contactmomenten met een advocaat, met in totaal ruim 24 uur aan advocaatkosten.

De kliniek liet ons weten dat ons contract in principe al goed was, maar wel nog juridisch getoetst moest worden. We hebben daarom besloten om zelf een advocaat te zoeken, welke het reeds opgestelde contract naloopt. Uiteraard plannen we daarvoor wel een gesprek in bij de advocaat met alle betrokken partijen, zodat alles duidelijk is. We hebben besloten dit pas te doen, zodra we ook op het medische vlak groen licht hebben bij alle betrokkenen. 

November 2019
Een spannende maand, de maand van het (voorlopig) laatste ‘onderzoek’ in ons traject. Deze maand was na lang wachten eindelijk het medisch dossier binnen in de kliniek. Ze hadden daar wel wat vragen over en nodigde onze draagmoeder uit voor een gesprek, nog voordat ze naar Maastricht moest. Enorm veel spanning riep dat op…
Onze draagmoeder ging met één van ons naar de kliniek en daar werd het medisch dossier besproken. Gelukkig bleek er weinig aan de hand te zijn, maar stonden bepaalde zaken niet helemaal duidelijk in het dossier en werd alles in het gesprek verhelderd. We kregen hierbij ook een vertrouwen uitgesproken dat het medisch, voor zover zij nu konden zien, allemaal in orde was en het wachten was op Maastricht.

Een week later reisde onze draagmoeder dan eindelijk, na drie maanden wachten, af naar Maastricht. We hadden voor haar een hotel geregeld, zodat ze nog even lekker kon ontspannen de dag voordat ze werd onderzocht. Erg leuk om te zien hoe dankbaar ze daarop reageerde. Iets wat voor ons heel vanzelfsprekend is, want we zijn juist enorm dankbaar voor haar: wat zij wel niet voor ons over heeft allemaal. En dat ondanks het lange wachten… Heel bijzonder en onwijs mooi! Dat is in geen woorden of gebaren uit te drukken. De band die wij met haar hebben opgebouwd is onwijs uniek. 

Een lang onderzoek voor haar volgde in Maastricht, waarbij we alles op de voet konden volgen. Ze hield ons direct via de app op de hoogte. Ze werd heel lief behandeld door het personeel en er werd waardering naar haar uitgesproken. Na ruim 28 buisjes bloed die werden afgenomen, meerdere onderzoeken en gesprekken kon ze weer naar huis. Het wachten op de uitslag is begonnen… Deze krijgen we helaas pas na 8 weken, oftewel in januari 2020…..

Terwijl we ons aan het focussen zijn op 2020, kwam er voor ons een enorme domper in het traject. Na een goed gesprek met onze eiceldonor, kon zij ons helaas niet meer helpen. Een moeilijk moment, maar in dit traject moet je van alles zeker zijn. We blijven het bijzonder vinden dat ze het voor ons wilde doen, daarom blijven we haar zeer dankbaar.

Helaas is wel gebleken dat gedurende het gehele traject de tijd een van onze grootste vijanden is. Maar we geven niet op, we zijn niet voor niets zo ver gekomen.

Meerdere personen in onze omgeving kregen mee dat we ineens zonder eiceldonor zaten. Wonder boven wonder kregen we binnen no-time meerdere vrouwen die aanboden ons te willen helpen. Uiteindelijk hebben we daardoor alsnog de kans om onze droom werkelijkheid te doen worden. Wat onwijs bijzonder dat er vrouwen zijn die dit voor ons willen doen.

Vooruit kijken

We informeerden deze week de kliniek over de huidige stand van zaken rondom de eiceldonor. Dit betekent helaas wel een (kleine) vertraging in het traject, aangezien er opnieuw een psychologische en medische screening zal moeten plaatsvinden. Deze gaan we zo snel mogelijk proberen te plannen.

Verder werd deze maand duidelijk dat ook de Raad voor de Kinderbescherming betrokken wordt bij het traject voor hoogtechnologisch draagmoederschap. Echter is er momenteel nog geen eis dat wensouders een preconceptueel consult met de Raad moeten hebben, hoewel dit wel de wens is van de kliniek. Voor ons betekent dit vooralsnog geen vertraging.

Zodra de resultaten van onze draagmoeder in januari binnen zijn en de nieuwe eiceldonor opnieuw gescreend is, kunnen we concrete afspraken maken over de eerste poging. Als alles voorspoedig loopt, zou het kunnen zijn dat we in een multidisciplinair overleg in februari besproken worden en er groen licht komt. Anders wordt dat in maart 2020. We gaan gelet op het algehele verloop en de huidige stand van zaken maar even uit van maart 2020. Dat geeft ons ook de ruimte om in januari 2020 het juridisch deel af te ronden. Als alles dan voorspoedig loopt, hopen we dat we nog voor de zomer een eerste poging kunnen gaan doen…

Het nieuwe jaar, 2020, wordt voor ons dus wederom een super spannend jaar.

We houden jullie uiteraard op de hoogte.
Bedankt in ieder geval voor alle lieve berichtjes, knuffels en steun en tot de volgende blog.. Hopelijk met goed nieuws… 

Laat een reactie achter

%d bloggers liken dit: