Driemaal scheepsrecht?

Laten we deze blog maar meteen met de deur in huis vallen. Helaas is ook de tweede poging niet gelukt. Enigszins met een spanning gingen we al richting Michelle, bijna alsof we al wisten dat het een negatieve test ging zijn. Een muur van zelfbescherming had zich opgebouwd na de vorige keer, die er toch aardig had ingehakt.. Deze keer schrokken we daarom net iets minder dat er geen twee streepjes te zien waren. Een paar dagen na dit slechte nieuws stortte deze muur in en kwam alsnog het verdriet…

Maar we willen sterk zijn en sterk blijven… Dit moet ons gewoon lukken. Dat kan niet anders. We zijn er meer dan klaar voor en ons kleine wondertje heeft gewoon even wat tijd nodig… Hoewel we voor ons gevoel al lang genoeg ‘gewacht’ hebben, kunnen we niets anders dan leren te accepteren dat we naar poging 3 gaan.

Driemaal scheepsrecht?
Het klinkt allemaal wat cliché, maar zou het spreekwoord echt waar zijn? Drie maal scheepsrecht? Daar gingen we weer…. Op naar de kliniek, bijna alsof het inmiddels ‘normaal’ was. We kenden immers de werkwijze. Het enige was hopen dat de ontdooiing goed was gegaan en de kwaliteit nog voldoende was. De terugplaatsing ging goed, hij zet mooi tussen de slijmvliezen van de baarmoeder in. Op naar huis en het wachten kon weer beginnen.. Opnieuw een gezonde spanning… Wat we nog niet wisten was dat een van de pittigste momenten van ons leven eraan zat te komen….

Heftigste week van ons leven
Michelle liet ons weten dat ze licht bloedverlies had. We keken elkaar verschrikt aan en ons hartslag schoot door het dak. Het zou toch niet misgaan… Nee… niet meteen van het slechte uitgaan… Het kan ook gewoon innestelingsbloed zijn, dat komt wel vaker voor. We spraken met Michelle af om een extra vroege zwangerschapstest te doen en we hingen op.. Nog geen vijf minuten later belt Michelle ons op, terwijl wij de nieuwe trap in ons huis aan het schuren waren. De nieuwe trap hebben we laten plaatsen, zodat deze veilig is om straks met onze kleine naar boven te lopen. Op die trap kregen wij het nieuws… IK ZIE TWEE STREEPJES!!!! We schoten beiden vol…. een enorme piek en ontlading.. is het dan echt gelukt? We durven het nog niet echt te geloven…. er was immers toch nog steeds bloedverlies… Niet te vroeg juichen….
Na enkele dagen stopte het bloeden en kregen we goede hoop. Het weekend stond voor de deur en daar sloeg alles om. Het bloeden begon weer, maar dan heftiger. Paniek sloeg toe… Het zal toch niet… Opnieuw een test, ditmaal een gewone, niet gevoelige test… Ook deze gaf aan dat we nog steeds zwanger waren. Sterker nog, de streep was nog duidelijker dan de vorige keer…. Maar wat is dat bloedverlies dan? Na meerdere gesprekken konden we uiteindelijk bij de kliniek terecht. Er werd een inwendige echo gemaakt om te kijken hoe het eruit zag en of er nog wel een kans op succes was. De arts was heel duidelijk en liet ons weten dat we van het ergste uit moesten gaan, de symptomen duidden namelijk wel op een miskraam. De echo wees uit dat er niet veel baarmoederslijmvlies meer over was. “Is er nog wel een kans?” vroegen wij met tranen in onze ogen. Hierop kon ze niet heel duidelijk een antwoord geven, maar wel bereidde ze ons voor op het ergste. Afgesproken werd om direct een zwangerschapstest te doen, een goede en betrouwbare, als die positief was zouden we bloed laten prikken op het zwangerschapshormoon (HCG) en na een paar dagen weer om te kijken hoe het daarmee stond. De test gaf een enorme dikke blauwe plus aan: ZWANGER. Kortom, de afgelopen weken zijn de testen alleen maar duidelijker geworden, maar de symptomen gaven een ander signaal. Hoop en wanhoop…. Er werd bloed geprikt en na het weekend een tweede keer. De waardes moesten minstens verdubbeld zijn… Helaas bleek het tegenovergestelde waar….. Het bloedverlies nam toe en de uitslag gaf aan dat het zwangerschapshormoon verdween….
Een korte maar zeer intense en heftige periode kwam ten einde.. Een miskraam…

Gek genoeg gaf de definitieve test ons ook een soort van rust… We wisten in ieder geval waar we aan toe waren. NIet meer tussen hoop en wanhoop leven, maar duidelijkheid. Daarbij konden we in ieder geval ook enigszins een lichtpuntje zien… het innestelen was in ieder geval een keer gelukt… kortom… het kán dus wel echt…….

Even rust
Tijd om na te gaan denken over wat we nu doen. Het waren emotioneel enorm zware weken en voor Michelle naast emotioneel ook lichamelijk. Ze gebruikte immers al die tijd hormonen om een kunstmatige cyclus te volgen, waarbij de waardes allemaal ‘ideaal’ zouden zijn. Helaas was daarbij ook sprake van de vele bijwerken die de medicatie kent.
Na goed overleg met elkaar besloten we even rust te nemen.
Wonder boven wonder was Michelle wel stellig: “Ik ga jullie net zo lang helpen tot het lukt! Ik gun jullie dit zo enorm!” Deze woorden kwamen binnen.. heel diep binnen…. Damn wat houden we van haar, dat zij ons dit gunt…. We spraken af om te stoppen met de kunstmatige cyclus en de hormonen en besloten om bij een volgende poging moeder natuur te volgen . Kortom: geen medicatie, geen spuiten… puur natuur… Dit was immers wat haar lichaam al eerder heeft bewezen: ze heeft vier prachtige kinderen op de wereld gezet. Misschien dat haar lichaam wel aangeeft dat die het gewoon zelf kan, zonder de hulp van de hormonen… Dit betekende dat we even rust namen om de hormonen uit het lijf te laten gaan…
Even alle emoties laten zakken en weer opladen voor een volgende poging…

Laat een reactie achter

%d bloggers liken dit: