Daar ben je dan

Wauw… daar ben je dan eindelijk.. Na een lange weg waarin we altijd zijn blijven geloven in jou, kwam onze droom op 5 augustus 2021 eindelijk uit…

De avond voor je geboorte waren we al in Zoetermeer en hebben we samen met draagmoeder Michelle en haar vriend Pieter nog even ‘geborreld’ in het appartement van Pieter. Superlief hadden zij samen met een vriendin spullen voor jou en ons klaar gezet: een gevulde koelkast, een ledikant en commode… Overal was aan gedacht! Zo lief!

We hadden een enorm gezellige avond, die ook heel bijzonder voelde. De laatste avond zonder jou… Het begin van een leven met jou… Heel gek was de gedachte dat je toen nog in de buik van Michelle zat op de bank waar niet veel later wij zelf zouden gaan zitten met jou in onze armen. Allemaal waren we best zenuwachtig voor de grote dag en vooral heel nieuwsgierig naar jou, kleine man. Hoe zie je er uit? Hoe klinkt jou huiltje, hoe zien je ogen eruit, hoe voelt jouw huidje. Nog heeeeeel even en we kunnen met je knuffelen en je handje vasthouden en je daarmee door jouw leven begeleiden en je helpen de wereld te ontdekken.

De grote dag

De dag was daar. Het is 5 augustus en om 11 uur moesten wij ons melden in het ziekenhuis. Helaas waren in dit ziekenhuis de coronaregels nog niet versoepeld waardoor onze geboortefotograaf die vanaf dag 1 bij ons traject betrokken was niet mee mocht. Bepakt en bezakt met eigen camera’s en onze koffers (waaronder 1 met jouw kleertjes) stapten we het ziekenhuis in. We werden er nog even op gewezen dat er maar 1 persoon mee mocht, maar legden uit dat er bijzondere afspraken gemaakt waren waarna we door konden lopen. De beveiliging van het ziekenhuis snelde achter ons aan en vroeg toch nog heel even wat nou de bedoeling was en of er een cameraploeg was, want die kon echt niet naar binnen. We keken elkaar verbaasd en lachend aan. Ook in het ziekenhuis was er dus spanning over jouw geboorte, maar gelukkig was er geen media bij, we willen in alle rust bevallen en van jou genieten. Wat bleek: de beveiliging was niet op de hoogte gebracht van het feit dat er bijzondere afspraken waren gemaakt. De deuren van de kraamafdeling opende en een enthousiast onthaal volgde. “Owjee, we zien de beveiliging staan? We hebben overal aan gedacht, maar oei… die zijn we blijkbaar vergeten te informeren”. We lachten er met z’n allen om en spraken onze dankbaarheid uit dat we met z’n vieren in het ziekenhuis mochten verblijven en bij de bevalling mochten zijn, ondanks de geldende maatregels. We werden naar onze kamers begeleid en toen begon het wachten.

De OK

Het was tijd… nog snel even een kort toiletbezoekje van de laatste spanning… we begeleiden het bed van Michelle richting de recovery/uitslaapkamer, waar de laatste voorbereidingen begonnen. Pieter en wij werden vervolgens naar omkleedruimte geleid, waar we speciale operatiekamer kleding aan kregen. De sfeer was goed en er was genoeg ruimte voor wen zenuwachtig grapje. “We gaan op zoek naar drie operatiepakken, laat het doek maar zakken!” Een best hilarische en iconische uitspraak die komt van het tv programma van vroeger: “geef nooit op!”. Een titel die toevallig nog onwijs goed past bij ons traject. Omgekleed en wel konden we terug naar Michelle. Ineens werd het heeeel echt en de spanning kwam er even uit. Een lach en een traan en toen reden we naar de OK waar Michelle haar ruggenprik kreeg. We mochten naar binnen..

Hoera, geboren op je verjaardag!

Pieter stond bij de hoofdeinde van Michelle en wij mochten bij de kinderarts staan waar een opgemaakt wiegje voor je klaar stond. De gynaecoloog begon en we vroegen of we ook aan het voeteneinde mochten staan. Daar hadden we beter zicht op Michelles buik waarin je bent gegroeid en waar je binnen enkele ogenblikken uit zou komen. Na enkele handelingen sprak de gynaecoloog de enthousiaste woorden uit die we nooit meer zullen vergeten: “Okay. Is iedereen er klaar voor? Dan gaan we de kleine man halen!” De spanning nam toe en we hadden moeite onze tranen in bedwang te houden. Daar kwam je hoofdje en werd je vanuit de buik omhoog getild, vol onder het licht van de OK-lampen. Een epische herinnering met een soort ‘halleluja’ gevoel. Een gevoel dat we niet in woorden kunnen beschrijven. En daar kwam je eerste huiltje. De gynaecoloog liep naar ons toe. Ze gaf je aan de verpleegkundige die je naar de kinderarts bracht. Met tranen over onze wangen liepen we met je mee. De kinderarts hielt haar handen voor het felle licht waardoor je je ogen opende en kns aankeek. Wat bijzonder.. wauw.. een onbeschrijfelijk gevoel.. alle momenten flitsen nog even aan ons voorbij en dan kijken we naar jou.. ons wondertje.. zo mooi.. zo klein en zo welkom.. Welkom lieve Kaj!

Terug op de kamer

Voordat we terug gaan naar onze kamer vragen we nog heel even aan de kinderarts of ze jou aan Michelle wil laten zien. Natuurlijk was dat geen probleem. Pieter bleef nog bij Michelle achter om de keizersnede goed af te ronden. Wij vertrokken met jou naar de kinderkamer waar je gewogen werd. Je was klein en de kinderarts schatte je gewicht op 2680g. Ze zat er niet ver naast, de weegschaal gaf 2656g aan. Je bent iets te klein voor je leeftijd, waardoor je op vaste momenten een hielprikje zou krijgen om de suikerwaardes te meten, als deze drie keer op rij goed zouden zijn was er niets om ons zorgen over te maken en zou je gewoon naar huis mogen. We mochten vervolgens samen ook nog je navelstreng doorknippen. Terug op onze kamer deden we jouw eerste luier aan en hebben we een voor een nog huid-op-huid met je gebuideld, waarna je je eerste flesje kreeg. We kleedden je aan en werden verrast met een dienblad met twee groen/blauwe drankjes en beschuit met muisjes en de tekst “Gefeliciteerd met Kaj!”. Vervolgens hebben we een rondje gebeld om onze familie en vrienden te laten weten dat wij de gelukkigste mannen op de wereld zijn met jouw komst! ❤️ Michelle was inmiddels ook terug van de OK en we zijn met jou naar haar kamer gegaan. Daar heeft Michelle je nog vastgehouden en ook een flesje gegeven. Ook Pieter heeft je nog even vastgehouden. We gingen uiteindelijk terug naar onze kamer en zijn in de avond nog een keer op en neer gereden naar Michelles kamer en vervolgens ben je met ons de nacht in gegaan. Je lag in je wiegje veilig tussen de twee bedden van je papa’s in. Iedere drie uur gaven we je een flesje en wat heb je het goed gedaan. Je doet het echt onwijs goed en ook de prikjes gaven een goed resultaat. De volgende ochtend mochten we dus het ziekenhuis gaan verlaten. De zon kwam op en we zijn weer naar Michelles kamer gegaan. Ook Pieter heeft je nog even de fles gegeven. We hebben je bij de gemeente aangegeven en niet veel later mochten wij met jou het ziekenhuis verlaten. Michelle en Pieter bleven nog een nachtje en verlaten de volgende dag het ziekenhuis.

Eerste dagen

Omdat we het belangrijk vinden voor iedereen bleven we een paar dagen in Zoetermeer in het appartement van Pieter waar wij ook onze kraamzorg kregen. Het ging eigenlijk allemaal zo vanzelf en echt alle clichés zijn waar. Meteen waren we verliefd op je en zijn we voor je gaan zorgen. We kregen goede tips en adviezen van de kraamzorg. Het ging allemaal heel erg vanzelf, alsof je er altijd al bent geweest. Dezelfde dag kwamen je de opa’s en oma’s en tante Rosanne nog op bezoek. Ook werden we nog gebeld door EditieNL of ze naar aanleiding van hun eerdere item over ons traject een kort telefonisch interview mochten doen voor op hun site. We spraken af dat we dat goed vonden, maar het wel bij hen zouden laten, zodat we in alle rust in onze bubbel konden genieten. De volgende dag zijn Michelle en Pieter met de kinderen nog bij je komen kijken en knuffelen en is ook de beste vriendin van Michelle nog even komen kijken. Wat een liefde hebben we om ons heen gevoeld en voelen we nog….

Media aandacht

De volgende dag werd duidelijk dat je groot nieuws was. Vrijwel alle media was op de hoogte van jouw geboorte. Dit is uniek omdat je de eerste bent in Nederland die met hoogtechnologisch draagmoederschap (eiceldonatie) is geboren. Samen met de kliniek en Michelle hebben we de afgelopen drie jaar naar de dag van jouw geboorte toegewerkt, een lang en emotioneel traject met jou als wonderlijke resultaat en ook een uitgestippeld traject voor vele papa’s die kunnen en gaan volgen. We schrokken alleen wel van de vele aandacht, daar hadden we niet helemaal op gerekend of om gevraagd. Ondanks dat we alle persverzoeken per mail en telefoon afwezen verscheen je in de krant, op nieuwssites, was het op de radio en zelfs op teletekst te zien. We probeerden ons er zoveel mogelijk van af te sluiten om lekker on onze bubbel te blijven en van jou te genieten.

Nieuw Hoofdstuk

De laatste dag in Zoetermeer voordat we naar huis zouden gaan brak aan. Deze dag stond ook in het teken van afsluiting en een nieuw begin. We spraken af bij Michelle en daar hebben we de tijd genomen om even terug te blikken op de afgelopen jaren en dagen. Een heel belangrijke dag voor iedereen omdat dit het einde van een jarenlang traject betekend. Een soort afsluiting en afronding van een traject en deel van ons leven. Maar zeker niet een afscheid, want afscheid nemen bestaat niet, zoals Marco Borsato ooit zong. Er was een en al liefde voelbaar in de ruimte en een emotionele afsluiting volgde met een innige omhelzing met Michelle en Pieter en de kids. Want man man man wat zijn wij hen dankbaar voor alles, dat is niet te beschrijven. We gingen richting onze auto en zwaaiden nog flink, waarna voor jou de reis naar de plek waar je gaat opgroeien begon. De plek waar jouw verhaal verder zal gaan. De plek waarin een nieuw verhaal verteld zal gaan worden en jij met ons zal opgroeien.. een nieuw begin.. een nieuw hoofdstuk.. met jou in de hoofdrol….

%d bloggers liken dit: