Aftellen

Let the countdown begin…
Na een lange weg is het moment aangebroken dat we kunnen gaan aftellen. Mooi om even stil te staan bij en terug te kijken naar wat er eigenlijk allemaal voor bijzonders gebeurd is de afgelopen jaren.

In 2017 begon onze zoektocht naar mogelijkheden om een kind te krijgen, maar liepen we in Nederland tegen enorm veel muren aan. In 2018 creëerden wij media-aandacht rondom dit onderwerp en daar kwam plots ineens een berichtje binnen van Michelle… Ze wilde ons helpen met onze droom.. En wat blijft dat een bijzonder en magisch moment… Na vele afspraakjes bouwden we een band op en gingen we met z’n allen voor onze droom: een eigen kindje. Omdat Nederland ondanks onze pogingen geen optie bleek te zijn, waren we aangewezen op een duur traject in het buitenland. We probeerden wij via het tv-programma House Rules een geldbedrag te winnen naast een verbouwing van het huis, zodat we naar het buitenland konden gaan. En dat lukte. Gelukkig was een traject in het buitenland uiteindelijk niet nodig. In 2018 kwam het verbond van gynaecologen met een aanpassing waardoor ook mannenstellen in aanmerking kwamen voor een traject in Nederland. We hadden al uitvoerig contact gehad met meerdere klinieken en juist door niet op te geven en lijntjes warm te houden met één kliniek die niet direct afwijzend was, kregen wij de kans om als ‘pioniers’ als eerste mannenstel met hen het traject voor hoogtechnologisch draagmoederschap (draagmoederschap met eiceldonatie) in te gaan. Ondertussen ook na wat tegenslagen toch de prachtige hulp van een eiceldonor aangeboden gekregen die het compleet maakte. Een zeer zorgvuldig en uitgebreid traject volgde. Dit vroeg enorm veel van ons geduld. Vele ups & downs heb je al voorbij zien komen in deze blog, maar uiteindelijk met een fantastisch dubbel resultaat… Een zwangerschap én een mogelijkheid in Nederland voor mannenstellen zoals ons met een kinderwens en dat allemaal met dank aan Nij Geertgen. Zij durfden de sprong in het diepe te wagen en hebben dit mogelijk gemaakt middels een zeer zorgvuldig uitgezet traject. Daar blijven wij hen altijd dankbaar voor!!!! Super mooi om ook te horen dat inmiddels na ons meerdere stellen begonnen zijn en ook zwanger zijn!! Wauw!!!

Aan het traject leek voor ons op een gegeven moment geen einde meer te komen. Maar toen kwam daar na aardig wat tegenslagen ineens die positieve test en vervolgens een echo met een hartslag…….. Een droom… een droom die werkelijkheid wordt… Ons geduld werd de afgelopen jaren aardig op de proef gesteld, maar mede dankzij onze draagmoeder die al die tijd met én voor ons heeft gestreden zijn we waar we nu zijn: vlak voor een bevalling…. Wauw…. kippenvel over ons lijf bij de gedachten dat we binnen nu en een korte tijd echt vader zullen zijn. Gek genoeg lijkt de tijd ergens toch ook wel weer snel gegaan te zijn, hoewel de laatste weken ook wel weer kruipen nu we een datum weten wanneer de kleine gaat komen…. Zo enorm spannend… En ergens ook heel vreemd, want daarmee komt een jarenlang traject ineens tot een soort van einde… Maar zorgt het ook weer voor een nieuw begin van een prachtige toekomst….

En mochten jullie je het trouwens afvragen… Ja, ook hier speelt wel degelijk een nesteldrang.. haha… We zijn als een malle aan het klussen in huis om de laatste dingetjes te doen, zodat ons kleine mannetje straks lekker met ons kan genieten in een huis dat ook echt af is. De kinderkamer is klaar….. De auto is ingeruild voor een echte familiewagen…. De vluchtkoffer ligt al in de auto…. Vrienden, familie en bekenden om ons heen vragen vrijwel dagelijks of er al ontwikkelingen zijn… Kortom, allemaal tekenen en signalen dat we er bijna zijn….

Nog heel even… En dan ben je bij ons, kleine vent…..
Nog heel even… Dan ga jij het leven tegemoet….
Nog heel even…. en boek 1 over ons leven zal gesloten worden en er opent een nieuw boek waarin jij de hoofdrol met ons zal gaan vervullen….
Nog heel even en jij ligt in onze armen….

De gedachte dat we er bijna zijn roept enorm veel emoties op. We zitten al met tranen in onze ogen als we denken dat hij er straks gewoon is…..
Naast dat we het stiekem wel heel spannend vinden, is er vooral een gevoel van trots en liefde die we voelen. Liefde naar onze kleine man, liefde naar onze eiceldonor, liefde, liefde, liefde voor onze draagmoeder, haar kids en haar vriend. Ook voor hen is dit een hele bijzondere tijd….

Afgelopen week hebben we de laatste echo gehad voor de geplande datum van de keizersnede. De laatste rit vanuit Zoetermeer naar huis keken we elkaar aan. “Zo bijzonder… de volgende keer als we in de auto terugrijden vanuit Zoetermeer zijn we niet meer met z’n tweetjes, maar met z’n drietjes…” Klaar voor een nieuw avontuur… Tranen van geluk in onze ogen….

Lieve kleine man…

We hebben al even mogen gluren met een 4D Echo en kunnen niet wachten om jouw gezichtje, handjes en voetjes in het echt te zien. Jou te knuffelen en al onze liefde te geven. Jouw handjes in de onze te voelen en jou vol trots aan alle lieve mensen om ons heen te laten zien…
Je gaat een mooi leven tegemoet met heel veel lieve mensen om je heen, dat weten we zeker….
Groei nu nog maar heel even door en dan zien we jou binnenkort, lief klein mannetje…Owja en blijf maar rustig liggen zoals je ligt nu, haha. Je lijkt soms wel een turbotol in de buik van Michelle…. Nu lig je er klaar voor en is het ook voor jou aftellen. Ben lief voor Michelle en tot heeeel binnenkort…..

Dikke kus van jouw Twee Papa’s

Foto’s: VI-PHOTOGRAPHY (Jessica Vink)

%d bloggers liken dit: